📖 Dagboek

-

Dag 1 op de camino Primitivo!

2 rustdagen: 1 dag Gijón 1 dag Oviedo... Einde deel Camino del Norte. Begin Camino Primitivo!

Oke... Ik heb de slechtste nacht achter de rug door de luidste snurker die ik ooit gehoord heb. De man lag nota bene ónder mij in het stapelbed te ronken alsof hij eigenhandig heel het Zoniënwoud aan het omzagen was. Het enige wat mij tegenhield om al om 3 uur ’s nachts de wandelschoenen aan te trekken en op pad te gaan, was gezond verstand én het feit dat ik de helft van mijn trekzak nog moest maken. Als ik in het pikkedonker met die zakken en metalen locker had beginnen rammelen, zouden de andere pelgrims in de slaapzaal gegarandeerd ook wakker worden door mijn kabaal. Uiteindelijk ben ik dan maar naar beneden gestrompeld en heb ik nog een uurtje in de zetel van het onthaal gaan slapen (of ja... liggen). Zoiets kan in een pelgrimsalbergue nu eenmaal, men moet roeien met de riemen die men heeft. Om 5u30 werd ik wakker omdat de eerste pelgrim al beneden stond, helemaal bepakt en klaar om te vertrekken. Dus dan deed ik maar mee. Toen keek ik naar mijn pols. Mijn Garmin-horloge telde de slaapuren zonder enige vorm van medelijden: 2 uur en 20 minuten... Ai. Dat wordt een pijnlijke dag. Maar kijk, na een ontbijt in de keuken en een dagoverleg met George en een Britse dertiger, vertrokken we weer op pad. En wonder boven wonder: ik leek wel energieker dan je zou verwachten. Ik had zowaar de wind in de zeilen! Maar... er was toch iets dat mij die ochtend ambetant maakte. Iemand die meeliep kon het namelijk niet laten om werkelijk iedere minuut vol te tetteren. Tot daar aan toe, ik heb zelf ook zo'n momenten. Het zat hem vooral in de teneur van het betoog, de pure negativiteit. Het bleek al van de avond vooraf toen we hem in de keuken ontmoetten. Deze kerel heeft donkere wolken in zijn hoofd. Eerst was de muziek van nu plots niet meer wat het geweest is. Volgens hem was er na de jaren '70 niets goeds meer uitgebracht. Dan denk ik bij mezelf: heeft hij dan écht niets in zijn eigen tijd op deze aarde tegengekomen dat hem bevalt? Zit die nu al op een leeftijd waarbij je kan zeggen dat vroeger alles beter was? Allé, dat mag natuurlijk zijn mening zijn. Agree to disagree. Maar ja... De hele avond had hij zo wel over alles te klagen. Ik kon het gisterenavond trouwens niet laten om hem te proberen overtuigen met wat nieuwe muziek. En jawel, de aanhouder wint: twee minuten nadat ik hem Orange County van Gorillaz had laten horen (die sinds een maand in mijn hoofd zit nadat Matti deze in de auto opgelegd had), hoorde ik hem dat melodietje zowaar meefluiten! Maar dus, die ochtend was hij samen met ons gestart. En het bleek al snel dat hij werkelijk over álles wel iets te klagen had. (Dat zeg ik nu wel, terwijl ik hier zelf een hele klaagzang aan het afsteken ben, de pot verwijst de ketel dat hij zwart ziet, ik weet het). Gelukkig schepten we onderweg een andere pelgrim op die het vlotjes van ons overnam. En dat was wonder nummer één: zonder enige confrontatie was die 33-jarige donkere wolk plots met de noorderzon vertrokken. Eind goed, al goed. En al snel zat de magie er helemaal in. Zelf liepen we in het droge, maar je zag de mistbanken zo hangen in de bergjes rondom ons. Op een gegeven moment liepen we door een eucalyptusbos en was één kant zodanig mistig dat het wel een zwart-witfoto leek. Het had echt iets weg van het betoverde bos van Sneeuwwitje waar de heks haar opwachting staat te maken. We grinnikten nog dat het een betoverd bos leek, maar een beetje verder verdween die mist als sneeuw voor de zon. We belandden op een smal pad tussen het weelderige groen, met een tunnel van licht die recht uit de hemel op ons snoet viel en overal vlinders die in het rond fladderden. Alsof dat nog niet magisch genoeg was, koos een prachtige vlinder er zomaar voor om een ritje mee te pikken op mijn rugzak. Ik was natuurlijk helemaal in de wolken. Op dat onvergetelijke moment werd ik officieel omgetoverd tot Queen Butterfly 👑. Maar het stopte daar niet. Net toen we die magie luidop benoemden, passeerden we langs een huisje met tuintjes rondom die helemaal vol stonden met elfenbeeldjes en kabouterbeelden. Het leek er werkelijk om gedaan, alsof we in een sprookje waren beland. Weer later begon de pret pas écht. Een magisch huis: we zagen een hond in het raamkader vrolijk heen en weer kijken. Twee stappen later zagen we katjes op het bankje naast het huis zitten (die maar al te graag wat liefde en aaitjes kwamen oogsten). En zonder dat we het goed en wel door hadden, stond er aan de overkant van de weg een bende ezeltjes te wachten om ook nog eens geknuffeld te worden! Wij waren natuurlijk helemaal in ons nopjes over hoe de Matrix weer aan het werk ging. Nog een uitgebreide knuffelsessie met nóg een andere ezel later, waren we eindelijk genaderd tot op 7 kilometer van onze eindbestemming: Gijón. En toen... kwam voor mij de man met de hamer. Die extreem korte nacht van twee uur en twintig minuten kwam nu als een boemerang terug in mijn gezicht. De magie was uitgewerkt en geen elfenstof kon dat nog veranderen. Het werd loodzwaar en ik was doodop. De laatste loodjes wegen het zwaarst, maar we bleven dapper doorstappen. En we zijn er geraakt! George en ik hebben elk ons eigen, zalige bedje in een klein pensionnetje. Eindelijk eens geen krakende stapelbedden met meer dan twintig man die de boel bij elkaar liggen te ronken in een slaapzaal. Wat een luxe. Om 18u was ik gewassen, had ik een hapje gegeten en ging ik heel even rusten op bed... om pas om 21u weer wakker te worden. Die batterij was helemaal leeg, maar dat dutje deed deugd. En zo einigde mijn laatste dag op de camino del Norte. Want ik had ondertussen, na veel gesprekken met doorwinterde pelgrims, beslist om de overgang te maken op de camino primitivo. Een treintje van Gijón naar Oviedo zal mij naar die nieuwe startplaats brengen. Maar eerst rust. Mijn eerste blaar is een feit en die doet geen deugd. Dus morgen en overmorgen ga ik even genieten van het mooie weer en de cider in Gijón en Oviedo. Hasta pronto Ninske

Samengevat in 1 zin: Hot, hot, hot, Hottentottententententoonstelling 🌶️💀🌶️ Hasta pronto, Ninske

Hiervoor doe ik het. Dag 17 is een hoogtepunt!🧉 Langs de ene kant de Asturische bergen, langs de andere kant de magische stranden. Wat een heerlijke dag 🌞 Genieten ♥️ Hasta pronto, Ninske

-The one with the reunion- Net 1 rustdag in Llanes achter de rug en the universe geeft mij een gevoel van herbegin... Na mijn tussendoorse vakantie (van maar liefst 9 dagen!) én een rustdag dacht ik dat ik de meeste mensen definitief achter mij had gelaten. Of eigenlijk voor. Of ik achter hen. Whatever. Maar dat was buiten de Camino-goden gerekend. Vandaag vertrok ik niets vermoedend alleen op stap. Het voelde goed, het weer was zalig en ik luisterde naar wat muziek en podcast om mijn gedachten bezig te houden. Allemaal heel dagdagelijks en normaal denk je dan he? Tot plots, mijn absolute achilleshiel recht voor mij stond: Twee achtergelaten kittens in een schamel schuurtje. Eentje was behoorlijk toegetakeld en had een open wonde aan z'n kaak. En ja, ik zou Nina niet zijn, mocht ik niet pijn in m'n hart krijgen bij het aanschouwen van die verloren zieltjes. Duuuus, ik bedacht dat ik nog een blikje sardientjes in m'n rugzak had en wat water om die wonde schoon te maken. En zo hield ik mij een kwartier lang bezig. En net als ik klaar was... En geheel uit het niets... Wandelt George vanuit de verte naar mij toe! George die ik ontmoette op onze allereerste dag in Irún. Waarmee ik samen een stukje uitdagende GR had gewandeld. Die ik de eerste week telkens weer opzocht! Ze was terug! Zij had een side quest gedaan in de Picos de Europa, groot gelijk want het is er prachtig, en was nu net teruggekeerd naar de Camino del Norte. Het kon simpelweg geen toeval zijn: de Camino-goden (aka the Matrix) heeft ons daar bewust samengebracht 🦄. Wij zijn alle twee gigantische dierenliefhebbers. De Matrix wist perfect wat hij deed toen hij onze wegen kruiste bij die beestjes. Maar bon, de Matrix geeft en de Matrix neemt. Want ’s avonds werd de romantiek van de Camino weer vakkundig de nek omgewrongen door de Spaanse technologie. Mannekes, die lichtsensoren hier in Spanje! Ik heb de helft van de tijd in het pikkedonker staan douchen omdat die lampen na twee seconden alweer uitspringen. Dat is iedere dag en overal hetzelfde. Douche, toilet of keuken? Lichtsensoren met een timer van 5 seconden! Gevolg: ik sta hier de helft van de tijd als een complete debiel met mijn armen in de lucht te zwaaien om die sensor weer te triggeren. Je bent pas écht een pelgrim als je in je blootje een regendans staat te placeren voor een sprankeltje licht. Al bij al een memorabele dag. De Matrix is real, de kittens zijn gevoed, en wederom voel ik mij een debiel! Hasta pronto, Ninske

De avond voordien had ik gereserveerd bij iets waarvan ik dacht: "Dat zal hier wel een soort mini-hostel zijn." Met amper 9 bedden was het sowieso al het kleinste kot dat ik op de Camino del Norte was tegengekomen. Het bleek gewoon een jong gezinnetje dat hun hele huis openstelde voor pelgrims. De bedoeling was dat we ons daar direct binnen de minuut thuis voelden en gezellig samen de voeten onder tafel schoven. Ik moet eerlijk zijn: ik was eerst nogal sceptisch. Of zoals Jelle zou zeggen: "SceptiNinske activated!" Mijn hoofd had er al direct een bende rare, bijbelgekke cultleiders van gemaakt. Maar als ik de afgelopen dagen al íets geleerd heb, dan is het wel dat je iedereen een kans moet geven. Zelfs al lijkt het alsof het niet de mensen zijn waar je normaal direct dikke vrienden mee wordt, je vindt áltijd ( of toch heeeeel vaak) wel een invalshoek van appreciatie. Het bleek uiteindelijk een fijn koppel te zijn, met een schattige baby. We zijn de avond geëindigd met de hele bende aan tafel. Echt supergezellig. De volgende ochtend ben ik op m'n gemakske opgestaan en samen met Emma vertrokken. En mannekes, wat een spektakel was die dag! We wandelden door een ware jungle van eucalyptusbomen. De stammen van die bomen leken geschilderd, alsof een kunstenaar met zijn penseel in stroken de verf had aangebracht. Vandaar ging het pal naar de kust, om de hele dag al tetterend door het gras langs de indrukwekkende kliffen te trekken. Onderweg passeerden we meerdere bufones. De wind en het water die daar door een soort ondergrondse grotten heen geduwd worden fabriceren een geluid alsof er daar beneden een bende stieren woest stond te loeien. Eens in Llanes toegekomen, nam ik afscheid van Ema, die echt een fantastische wandelpartner was. En nu? Nu gaan de voetjes welverdiend omhoog, want ik heb een rustdag in Llanes! Hasta pronto Ninske

Korte update: - Lastige wandeldag. - Nieuwe vrienden gemaakt. - Geen Peru, maar Ardennen vibes vandaag. - Mini albergue bij mensen thuis - Cantabria achter ons gelaten en Asturias binnen gewandeld. - Met mij gaat alles goed. - HIGHLIGHT: Pelgrim met ezel ontmoet! Of eerder ezel met pelgrim. Hasta pronto, Ninske P.S. Je kan m'n exacte pad volgen op m'n Strava:

Vandaag begon ik met een klein hartje. Ik dacht dat deze dag helemaal niet zo mooi ging zijn, omdat ik op mijn app had gezien dat de route vooral asfalt ging zijn. Maar eigenlijk was het best mooi. 't Was een heel rurale route, langs de Cantabrische velden en hele kleine oude dorpjes. Voor een of andere reden had ik vandaag het gevoel dat ik in Zuid-Amerika liep 🤷 Ik denk dat het komt door de dichte mist die hier tussen de bergen blijft hangen en de tropische planten in de omgeving. Dat geeft de omgeving direct iets heel mystieks en zuiders. En oh, ik was hier eerder in Comillas voor de bruiloft van Laura en Mike! Ik passeerde zelfs vandaag aan onze airbnb van toen 2 dorpen verder. Grappig om hier weer terug te zijn!🔮 Hasta pronto, Ninske

Over de route van vandaag valt er eigenlijk niet veel naar huis te schrijven. Geen spectaculaire uitzichten of idyllische paadjes deze keer. 🥱 Mijn doel van de dag was Santillana del Mar. Waarom? Wel, ik had via het pelgrimscircuit vernomen dat daar een van de allerbeste albergues van de hele regio te vinden is. Dat informatienetwerk onder de wandelaars werkt verdomd goed en geheimen worden er gelukkig niet bewaard. Omdat er onderweg ook bitter weinig andere slaapopties waren, besloot ik om vol voor de lange rit te gaan: een stevige +30 kilometer op het menu. Het was eerlijk gezegd niet de mooiste etappe. Veel saai stappen langs de grote weg. Er was wel een optionele route die langs de kust loopt, maar die heb ik deze keer links (of ja, eigenlijk rechts) laten liggen. Anders was ik gegarandeerd aan de 40 kilometer uitgekomen. Gelukkig was er onderweg wel fijn gezelschap. Ik kwam Juan tegen, een rasechte Camino-enthousiasteling die zelf in Valencia meehelpt om het pelgrimsnetwerk uit te breiden. We hadden exact hetzelfde tempo en hebben uiteindelijk de hele route samen afgelegd. De kilometers vliegen toch net iets sneller voorbij als je ondertussen kunt babbelen. En ja hoor, na 7 uur lang voet voor voet te hebben gezet, kwamen we eindelijk aan. En die albergue? Die overtrof alle verwachtingen! Een prachtig historisch gebouw, supergoed onderhouden, tweepersoonskamers, topfaciliteiten, een gigantische tuin, heerlijk eten en fantastisch gezelschap. De geruchten waren dus compleet waar. Het was elke kilometer afzien meer dan waard. Mijn lichaam is moe, maar weeral voldaan. En de teller staat al boven de 300 kilometer! 👀 Hasta pronto, Ninske

Dag 11 ga ik eens lekker kort houden. Vandaag geen gezever. ​Het was weer een prachtige route. Ik kon kiezen aan de splitsing en de verleiding was te groot: de optionele route genomen die pal langs de kust liep. Ietsje langer in afstand, maar dat maakte niet uit, want in totaal was het eigenlijk een relatief relaxed dagske. Een kortere dag met welgeteld 21 kilometer op de teller. Ideaal om de benen wat rust te geven. ​Maar het absolute hoogtepunt van de dag? Dat zat helemaal op het einde. De veerboot naar Santander. 🛥️ ​Net op het moment dat ik samen met enkele andere pelgrims aan boord stapte, besloot de zon om door te breken, alsof het zo moest zijn. Het was echt zalig varen. Verstand op nul, gezicht in de zon en gewoon puur genieten van het weidse uitzicht over het water. ​En zo, met de wind in de haren, kwamen we plots aan in de grote metropool Santander. Een wereld van verschil met de rust van de natuur, maar wat een binnenkomer! ​De batterijen zijn weer opgeladen voor wat nog komen zal. 🔋 ​Hasta pronto, Ninske

Dag 10! Tegen 9u stonden we allen klaar voor het eerste overzetbootje. Om aan de overkant te geraken, omdat het water nu eenmaal te diep is en de pelgrim, hoe spiritueel ook, over het algemeen niet beschikt over het talent om over het water te lopen. Eens aan de overkant en uit het eerste dorp weggewandeld, begon er een soort geografische grap van de schepping. 😵‍💫 Ik denk: "Kijk, het strand, fijn. Luchtig. Plat." Maar neen. Onmiddellijk daarna moet ik een bergje langs. Klimmen. Zweten. Maar toch in lange broek want het is grassig en ik wil niet nóg een teek. En als ik dan bovenuit kom op een punt. Wat ziet ik dan? Weer een strand. En dan denkt nen mens: "Ah, een nieuw strand, hoe gezellig." Maar na dat strand? Weer een heuvel.🫠 En na die heuvel? Wéér een strand. Strand, bergje, strand, heuvel, strand. Op den duur begint een mens te twijfelen aan zijn eigen geestelijke gezondheid. "Ben ik hier nu al geweest?" vraagt de pelgrim zich af. Maar het is er zo mooi dat je het de natuur meteen vergeeft. En alsof de vroegere pelgrims mijn gedachten kunnen lezen, draait de camino de zee de rug toe. Landinwaarts. Tussen de Cantabrische bergen. Allé, bergen... het zijn eerder gigantische, weelderig groene heuvels, maar kom, een mens mag al eens overdrijven hé. ⛰️ De tocht zette zich voort met een heel specifiek doel voor ogen: de legendarische albergue van 'papa' Ernesto. Dus we stappen door, richting de pastoor! Papa Ernesto heeft het ouderlijke huis van zijn moeder omgetoverd tot een prachtige pelgrimsherberg. Voor we aan tafel gingen, bracht hij ons allemaal samen om te vertellen over de vele reizen die hij in zijn leven gemaakt heeft. Het werd een lange Spaanse uitleg (gelukkig sprong er een pelgrim in als tolk, want mijn Spaans is nu ook weer niet zó vloeiend). Ernesto bleek een filosofische man te zijn. Die avond waren we met maar liefst 40 pelgrims, verspreid over 15 verschillende nationaliteiten (Taiwan en Zuid-Korea waren wel de meest opmerkelijke!). Hij vertelde dat hij al van jongs af aan een virus te pakken had: het reisvirus. Het reizen leert ons om open te staan voor de ander, vond hij. Hij vertelde dat hij blij is dat hij geen Engels spreekt. Dat geeft hem naar eigen zeggen de geestelijke en creatieve vrijheid om op andere manieren met mensen te communiceren. Al benadrukte hij wel met een knipoog dat wij onze kinderen wél Engels moeten leren. 😉 Het mooiste moment vond ik zijn filosofie over gelijkheid: een mens heeft simpelweg het recht niet om zich beter te voelen dan een ander op basis van zijn afkomst, stand, status, taal, enzovoort. Erna werden we verwelkomd aan de lange tafels voor een echt gemeenschapsdiner: soep, pasta, wijn, en een yoghurtje als dessert. En alsof de sfeer nog niet speciaal genoeg was, haalde de compagnon van Ernesto op het einde zijn gitaar boven. Een toepasselijk lied galmde door de eetzaal ✨ Het lied is eigenlijk gebaseerd op een heel bekend Spaans gedicht: 'Caminante, no hay camino'. Dat betekent zoveel als: 'Wandelaar, er is geen weg, de weg ontstaat door hem te bewandelen.' De schoenen zitten vol zand, maar die dag, die was weer plezant! Hasta pronto, Ninske

Dag 9 (of was het nu fase 2?) Mensen vragen mij: "Ninske, hoe is 't ermee? En met het lijf?" Nouuuuu, ik ben zo fit als een hoentje (zouden onze noorderburen zeggen). Geen blaren, geen pijntjes, niks van dat. Goed, de benen durven ’s avonds wel eens te protesteren maar de volgende ochtend sta ik er weer. Allé, ja... fris is een groot woord. Laat ons zeggen dat ik de eerste vijf kilometer functioneer als een slaapwandelaar die zoekt naar het heilige aroma van een straffe koffie. Maar waar was ik gebleven? Juist, de Camino. Ik was een week van 't padje af, figuurlijk dan. De dag voordien zat ik nog in de congé-sfeer. Met Jelle, Anthony en Maria waren we gestrand in Bilbao. Wat cultuur opgesnoven in het Guggenheim, en daarna heeft Jelle ons op sleeptouw genomen voor een kroegentocht. Het thema van de avond: zeevruchten. Voor ieder wat wils, en bij elk beestje hoorde natuurlijk een natje. Maar bon, giet daar een sausje over van 35 graden en een gebrek aan voldoende nachtrust, en je krijgt een cocktail van vermoeidheid. De groepsreis was voorbij. De vogels waren gaan vliegen. Ik was weer alleen, en eerlijk gezegd... Ik had nood aan de eenzaamheid. Ik pikte de draad weer op in Castro Urdiales. Het begon al meteen met een spektakel: een gloeiende vuurbal die traag uit de zee omhoog kroop. ☀️ Het was een voorteken. Een bloedhete dag werd het. Mijn zonnecrème aangelengd met zweet. Maar het decor, o mensen, het decor was onbeschrijflijk schoon. Doe even je ogen dicht en beeld je in: de frisse ochtendlucht die zich vermengt met de licht zoete geur van onrijpe vijgen. Die geur wordt opgewarmd door de oude stenen van de slaperige dorpjes, stenen die de hitte van gisteren nog vasthouden. Je wandelt daar tussen de groene weiden, tussen het jonge vee dat u wat schaapachtig aankijkt. En dan begin je te klimmen. Hoger, steiler, de kuiten bijten. Tot plots... Plots sta je daar. Je hebt de zoveelste heuvel overmeesterd en daar piept de zee vanachter de rotsen. De zilte zeelucht trekt recht uw neusgaten binnen. Het verzacht de ademhaling. En pas dan besef je: "Miljaar, ik sta hier op het randje van een klif." En diep onder je klotst het water. Wild, luid en kolkend tegen de rotsen. Die cirkel van vijgenbomen en verborgen stranden herhaalde zich keer op keer. Tot het allerlaatste uitzichtpunt mij een spectaculaire blik gunde op mijn eindbestemming: Laredo. Het was overweldigend. Er is geen enkel fototoestel ter wereld dat dat gevoel kan vangen. Helemaal alleen, met die brandende zon in m'n nek. Maar ja... Merece la pena. 🍀 Het was de moeite waard. Na een pittig stuk over de rotsen en een dappere afdaling, klopte ik aan bij de pelgrimsalbergue. En wie doet er open? Een pinguïn?! Ah, nee. Het was moederoverste. En zo kwam ik in het klooster terecht. Prachtig was dat. De eetzaal keek recht uit op de indrukwekkende architectuur van de kerk. Ik kreeg een kamer voor twee personen én een échte badkamer. Een hemelse ervaring (om in het thema te blijven) 🙏 Zo was ik onverwacht toch eens wat dichter bij Onze Lieve Heer en Onze Vader. Mijn eigen vader daarentegen, die moest het stellen met slechts een telefoontje van zijn dochterlief die er op vaderdag niet bij was. 😞 Maar geen nood, ik heb die avond in het klooster speciaal voor hem een weesgegroetje gedaan. Om al zijn zonden kwijt te schelden. Of toch pakt... het grootste deel ervan. Men kan geen mirakels verwachten hé, of toch? 🧐 En zo, met een reine ziel en vermoeide voeten, begon fase 2 van mijn Camino del Norte. Hasta pronto, Ninske

Ten tijde van WK pronostiekskens, geef ik jullie een Camino statestieksken. -Fase 1: Camino del Norte (na 8 dagen wandelen)- TOTALE GEWANDELDE AFSTAND = 200,45 km TOTALE STIJGING = 5070 m TOTALE DALING = 5474m --> neem dit met een korrel zout, want dit is GPS tracking met een Garmin en dus niet 100% accuraat. En vooral ook mijn menselijke fouten (ik vergeet nu en dan eens om te beginnen tracken na een pauze 🙃). En dan nu het allerbelangrijkste... Jullie steunbeloftes voor Artsen Zonder Grenzen onder de loep! STEUN PER KILOMETER = 1,82 euro (!!!)🖤 VASTE STEUN = 963.50 euro (!!!) 💛 TOTALE STEUN BIJ VOLTOOIING = 2500 euro ROND (!!!) ♥️ JULLIE ZIJN GEWELDIG!!! 🖤💛♥️

-Stappen in het Spoor van de Waanzin- Nu dat ik efkes niet op het Camino-pad aan het wandelen ben, kan ik er met een helder hoofd op terugblikken. En vandaag wil ik je eens meenemen in de geschiedenis. De pelgrims rondom mij zeggen dat ze hier lopen om ‘zichzelf tegen te komen’. Om ‘tot rust te komen’. Op de een of andere manier komt het telkens neer op bezinning, of simpelweg genieten van die eindeloze wandeltocht. Wel... Rust en vakantie? Geen sprake van in de voorbije eeuwen. De Camino is gebouwd op politiek, bloed, angst, beschimmeld brood en een heel specifiek lijk... 💀 -The man, the legend- Het begint allemaal bij de mens rond wie dit hele circus draait: de apostel Jakobus de Meerdere. Een man met een identiteitscrisis, want naargelang welke pelgrim je onderweg aanspreekt, heet die anders. - De Spanjaarden hebben het over Santiago el Mayor (een samentrekking van Sant Iago). - De Fransen noemen hem Saint Jacques le Majeur (denk aan de Coquille Saint-Jacques, die heel lekkere pelgrimsschelp). - De Engelsen hebben het over James the Greater. En als ik straks hopelijk dat pelgrims certificaat in Santiago overhandigd krijg, staat hij er in het Latijn op: Iacobus Maior. Die man, een apostel van the one and only Jezus, werd in het jaar 44 na Christus onthoofd in Jeruzalem. Zijn volgelingen hebben hem daarna in een stenen boot gelegd. Zonder zeilen. Zonder roer. En engelen (?!) hebben die over de woeste oceaan naar de kust van Galicië gestuurd. Daar werd hij begraven. In het diepste geheim. En toen werd het stil. Allé, bijna 800 jaar lang wist geen kat waar die apostel lag. ✨Tot het jaar 814. Een kluizenaar genaamd Pelagius zit daar in zijn bos. Die mens had waarschijnlijk al in geen maanden een fatsoenlijk gesprek gevoerd, want plots ziet hij sterren dansen boven de bomen. Een sterrenregen. Hij volgt die lichten, begint te graven op die plek en vindt daar... een kist met botten. Hij geloofde direct dat het de apostel Jakobus was. Die plek werd Campus Stellae genoemd, oftewel het sterrenveld. Vandaar dus... Compostela! De koning van toen, Alfonso II, hoorde dat en dacht: “Tiens. Een dode apostel in mijn achtertuin. Dat komt fantastisch uit.” Alfonso had namelijk een gigantisch probleem met de islamitische Moorse legers die Spanje bezetten. Hij had een symbool nodig. Een dode man om zijn levende soldaten te motiveren. Alfonso twijfelde geen seconde, sprong op zijn paard en reed als de allereerste pelgrim ooit naar dat graf. Die route dwars door de gevaarlijke, mistige bergen van Asturië noemen we nu de Camino Primitivo, de Oorspronkelijke route. 🛘 Pittig, zwaar, vol modder en eenzaamheid. Maar in die jaren de enige veilige optie, want in het zuiden was het amok. -De Middeleeuwse Hype- De middeleeuwse waanzin sloeg toe. Iedereen ging aan het wandelen. Miljoenen mensen. Maar die wandelden niet in hippe, ademende merinowollensokken en trailrun schoenen. Een heel groot deel van die pelgrims was daar omdat de rechter had gezegd: “Gij hebt uw buurman met een riek bewerkt, gij zijt een moordenaar. Uw straf is: gij krijgt zware ijzeren kettingen rond uw kluiven en gij stampt nu subiet naar Spanje. En kom niet terug vooraleer de bisschop in Santiago een stempel in uw boekske heeft gezet.” Boetepelgrims. Je liep dus letterlijk tussen de dieven en moordenaars. De rest van de bende liep uit pure doodsangst voor de hel. Of omdat ze het Sint-Anthoniusvuur hadden. Dat is een vreselijke ziekte die je kreeg als je beschimmeld roggebrood at. Uw ledematen beginnen dan zwart uit te slaan en vreselijk te branden. Die arme zieken dachten dat als ze de botten van Jakobus zouden aanraken, het branden zou ophouden. Dus die sleepten zich voort door de bossen, achternagezeten door wolven en door malafide herbergiers die gif in de soep draaiden om de stervende pelgrims te kunnen bestelen. Het was zó gevaarlijk dat een Franse monnik, Aymeric Picaud, rond 1140 de allereerste reisgids ter wereld schreef: de Codex Calixtinus. Niet om te vertellen waar je de beste tapas kon krijgen. Nee nee. Hij schreef waarschuwingen: “Pas op bij die specifieke rivier, want als uw paard daarvan drinkt, valt het direct morsdood neer. En de Basken... de Basken zijn barbaren, die gaan u oplichten aan de tolpoort.” Omdat die oorlog in het binnenland bleef duren, zochten pelgrims uit Noord-Europa andere wegen. Ze kwamen met boten aan en liepen langs de steile kliffen en ruige surfstranden van de noordkust: de Camino del Norte. Veilig voor de Moren, beschut door de bergen, maar loodzwaar door het constante stijgen en dalen bij elke riviermonding. Pas toen de Spaanse koningen de Moren definitief naar het zuiden hadden gejaagd, zeiden ze: “Allé, we leggen een brede, gemakkelijke weg aan door de vlakkere valleien.” Zo ontstond de Camino Francés. Ze bouwden gigantische stenen bruggen en wie daar een herberg begon, hoefde geen belastingen te betalen. En hup: de commerce was vertrokken en de Francés werd de drukke hoofdader die we vandaag nog kennen. -De Grote Verdwijntruc- En toen... werd het ineens muisstil. De pest roeide een derde van Europa uit. Maarten Luther begon te verkondigen dat pelgrims knettergek waren en dat heiligenverering pure afgoderij was. En in 1588 raakte de aartsbisschop van Santiago zó in paniek van de Engelse piraat Francis Drake, die de Spaanse kust aan het plunderen was, dat hij de botten van Jakobus in het holst van de nacht heeft verstopt onder de vloer van de kathedraal. Maar dan... is die aartsbisschop gestorven. Zonder die locatie aan iemand te vertellen. Vermanteld. Driehonderd jaar lang wist niemand waar de apostel lag! De Camino stierf uit. Er liep geen kat meer. Totdat een paar bouwvakkers in 1879 tijdens verbouwingen per ongeluk met hun schop tegen een verborgen stenen kistje botsten. “Moh. Jakobus. Gevonden.” Rond de jaren ’30 van de vorige eeuw lag de Camino er nog altijd doods bij. En toen kwam dictator Francisco Franco aan de macht. Die mens was oerconservatief en dacht: “Hmm, die middeleeuwse legende van Jakobus als riddersymbool en 'Morendoder'? Dat kan ik perfect gebruiken voor mijn propaganda.” Franco bombardeerde de apostel tot de spirituele beschermheer van zijn fascistische regime. Spaanse jongeren werden verplicht om op pelgrimstocht te gaan om 'goede patriotten' te worden. Maar dat werkte averechts: voor de rest van Europa kreeg de Camino een heel vies politiek smaakje. Niemand wilde er nog wandelen. Pas toen Franco in 1975 stierf, kon de route eindelijk weer ademhalen. Vroeger vluchtte men voor de hel, vandaag voor de burn-out. Met onze blaren. En ademend ondergoed. Te kijken naar gele pijlen die in de jaren '80 door een pastoor met restjes wegenverf op de bomen zijn gekalkt. We lopen in de voetsporen van moordenaars, zieken en koningen. Daar zal ik aan denken. Als ik na een lange dag wandelen een frisse cerveza drink. Buen Camino, pelgrims. En past op voor de herbergiers, hé. Hasta pronto, Ninske

Hola chicos, Mijn camino deel 1 was, zoals je kan lezen, al fantastisch! Na de prachtige trouw van Laura en Mike ben ik er nog een weekje tussenuit met vrienden om Spanje te gaan verkennen. ZONDAG 14 JUNI gaat mijn tocht verder vanwaar ik gebleven was. Hasta pronto, Ninske

Dag 8. Dag van het afscheid. ​De hemel hangt vandaag vol grijze wolken en we wandelen er zowat middenin. We schieten de dag gang met een stevige trap omhoog en belanden zo op de rand van de kliffen. Daar kijken we nog eens achterom naar het strand waar we gisteren nog on de Spaanse sol lagen te luieren. ​Onderweg steken we nog wat op over de minerale mijnbouw die hier vroeger floreerde. De tastbare getuigen daarvan zijn de restanten van oude aanlegsteigers voor de schepen, die hier destijds speciaal voor uit de grond gestampt werden. ​Na een handvol kilometers staan we voor een dilemma: de weg vervolgen via de lange route door het binnenland, of de korte pijn over het asfalt langs de kustlijn. ​De doorslaggevende factor? De korte route belooft koffie aan een tankstation na amper een kwartiertje stappen! 🥳 Maar eenmaal daar aangekomen, bleek het een schrale troost. Geen gezellige shop te bespeuren, enkel een eenzame vending machine. De automaatkoffie smaakte naar karton met een flinke schep suiker (zonder zeveren de slechtste koffie in jaren). Maar bon, dat is niet het einde van de wereld. ​Vijftien kilometer later lopen we Castro Urdiales al binnen. Een prachtig, historisch nest aan de kust dat meteen wat oud Oostendse vibes oproept. ​Met ons drietjes hebben we een appartementje geboekt om mijn laatste avond in schoonheid te vieren. Want jawel, voor mij zit deel één er hiermee op... ​Dit weekend en de week die volgt, trek ik samen met Jelle en de vrienden naar een trouwfeest, een eindje verderop aan de Spaanse Noordkust rond Comillas. Nadien plakken we er met de bende, die speciaal naar Spanje afreist, nog een weekje puur toerisme aan vast. Het leven is geen ponykamp, maar 't is toch verdomd genieten. Hasta pronto, Ninske

​Ik had je al verteld dat ik gisteren alleen op pad was. Ik had er echt nood aan om even tot rust te komen. 🧘 Uiteindelijk ben ik vlot in de stad geraakt en die avond eindigde ik gezellig met de hele bende. We zijn de oude stad ingetrokken en de pinxtos bars gaan verkennen. Je kent dat wel, zo’n klein stukje stokbrood met van alles opgestapeld en vastgespeld met een tandenstoker. We sloten de avond af met een gigantisch stuk Baskische cheesecake. Echt een aanradertje! Voor de volgende dag voorspelden ze gelukkig goed weer. Ik wist dat we het eerste stuk langs de rivier moesten stappen om Bilbao uit te geraken, dus we spraken af om vroeg uit de veren te zijn en rond 7 uur te vertrekken. ​Die ochtend, dag 7, had ik afgesproken met de usual suspects. We zijn met een bende van zes vertrokken aan het hostel in Bilbao. Het eerste stuk ging pal door de stad, waardoor we langs het Guggenheim Museum passeerden. Dat gebouw op zich is al indrukwekkend om gewoon langs te lopen. Ik kom hier trouwens volgende week terug om ook de binnenkant te bezoeken... Maar daarover later meer 😉 ​Het wandelen was supergezellig. Zonnetje op ons gezicht, koffietje en koffiekoek en de hele tijd tetteren over van alles en nog wat. Neem dat maar letterlijk die vanalles en nog wat. Ik neem je even mee in het leven zoals het is: een dag wandelen met totaal onbekenden... Dag 1 begint zo: Hallo, wat is je naam, en van waar ben jij? Wandel je de Camino? Waar en wanneer ben je vertrokken? Wat is jouw ervaring tot nu toe? Koetjes en kalfjes. 🐄🐄 Dag 2: Je kent de algemene achtergrond van je gesprekspartner en leidt automatisch wat dingen af. Aannames dus eigenlijk. En je gaat hierop voort. Hier en daar komt al wat meer persoonlijkheid naar boven. Dag 3 (mijn favoriete kennismakingsdag!): Iemand durft al eens wat meer controversiële gesprekken aan te gaan. En ik kan daar nu echt ne keer van genieten om iemand iets totaal overwachts te horen zeggen. 🙃 Innerlijk moet ik dan écht lachen. Niet lachen mét, lachen jegens. Ik ga het geniaalste gesprek als voorbeeld geven en de persoon en land van herkomst anoniem houden. Alhoewel ik denk dat je die snel kan raden gebruikmakende van die stereotype aannames en vooroordelen... Uhmm uhmm, here we go. Beeld je in: al 4 uur op stap met z'n 3 en gezapig een babbeltje doen, terwijl vogeltjes fluiten en kalfjes huppelen. En er vraagt plots iemand "Dus, geloven jullie in evolutie?" 🫪 Op zo'n moment ben ik blij dat die persoon naast mij wandelt en niet voor mij staat. Zodat ik die grijns van m'n gezicht kan verbergen. Je kan wel al raden waar dit gesprek naartoe gaat. Zoals van de beste geleerd, blijf ik respectvol en diplomatisch. Even goeie vrienden. Uiteindelijk raad ik de persoon het boek "Homo sapiens" aan. - Mocht je nieuwsgierig zijn naar hoe het gesprek verliep, vraag het mij eens in persoon 😉 - Terug naar de camino. Na een kilometer of elf zijn we gestopt voor wat boodschappen bij de Lidl en een tweede ontbijt. En zo belanden we op de Lidl parking op een klein stukje kunstgras (om toch een beetje dat 'groene parkgevoel' te hebben). Daar zaten we dan samen ons tweede ontbijt op te eten, terwijl die plastic sprieten in onze billen prikten. ​Een paar kilometer later kwamen we aan het einde van Bilbao en daar staat een interessante brug. Een soort zweefbrug waar een platform aan hangt. Je gaat in dat platform zitten en zo word je de rivier overgezet. ​Maar eenmaal aan de overkant, in Portugalete, kregen we het lastigste stuk van de dag voor onze kiezen. We moesten door de buitenwijken en langs de kust stappen, en dat was niet meteen het mooiste decor met al die industrie. Langs de ene kant wel boeiend om te zien wat er allemaal gaande was, maar langs de andere kant ging de weg ook continu bergop. Om de zoveel dagen mispakken we ons aan zo'n "gemakkelijke dag". Alles is relatief, hè. Als je de dag voordien 700 hoogtemeters opgewandeld hebt, dan lijkt 300 hoogtemeters weinig. Maar op de dag zelf besef je pas: godver, das toch weer meer dan gedacht 😅 ​Maar ik voel mij fit en heb er weinig last van. Maar das voor anderen minder het geval 😉 Gaandeweg is ons groepje wat opgesplitst; de een loopt nu eenmaal wat rapper of trager dan de ander, of de een stopt voor een pauze terwijl de ander liever doorgaat... Of de mannen zijn het niet eens over de route 😂 Ik ben van het principe dat je vooral moet doen wat je zelf wil. De ene dag volg ik de GR route, die vaak een veel mooiere route volgt, echt gemaakt voor wandelingen. De andere dag neem ik de snellere camino route langs de weg omdat het regent, enz. Een kilometer of drie voor onze herberg, een donativo albergue en de enige slaapplaats in de omgeving, kwamen we aan een strandje. We hebben onszelf getrakteerd op een ijsje en hebben nog een supermooie strandwandeling gemaakt tot aan de albergue. ​Bij de pelgrimshut zag je weer dat typische Camino-gevoel. Je komt daar aan en je ziet overal dezelfde bekende gezichten. Mensen die je een dag of twee niet gezien hebt, kom je plots weer tegen. Zelfs met de pelgrims met wie je nog nooit echt babbelde, voel je na een tijdje een connectie omdat je elkaar om de zoveel dagen kruist. Dat breekt direct het ijs om een klapke te doen. En zo belanden we samen op het nabijgelegen strand, even de voetjes in het koude water en een dutje op het strand ⛱️ ​De herberg lag in een onooglijk klein dorpje waar echt niks te beleven viel, behalve één bar-restaurant dat open was. We hadden dus geen keuze. We hebben daar de tafels tegen elkaar geschoven tot een lange rij en zijn er met een man of tien aan gaan zitten. We hebben de dag afgesloten met een dikke burger, een frisse pint en nog wat gezellig nagebabbeld over wat de dag van morgen zou brengen en hoeveel kilometers er op het menu staan. En dan de piepende, krakende stapelbedden ingekropen en het luide gesnurk achter mij gelaten met een paar essentiële oordoppen. Om dan weer om 6 uur, een halfuur voor m'n alarm, gewekt te worden door gepiep, gekraak en rugzakken die over de vloer gesmeerd worden. Alweer een geslaagde dag. Hasta pronto, Ninske

Weer een andere dag achter de rug. Ik sliep slecht en het lukte mij maar niet om te genieten van de conversaties. Na enkele uren begon het licht te miezeren. En besloot ik om harder door te wandelen en alleen verder te gaan. (Allé, alleen is relatief want je ziet om de zo veel tijd nog een wandelaar opduiken). Ik had wat zin om alleen te zijn en de sociale batterij op te laden. De route was 80% langs de weg en met die motregen zag alles er grijs uit. Niet de mooiste dag dus. Maar dat hoeft niet, des te meer zal ik de volgende mooie route kunnen appreciëren. Voor ik in Bilbao toekwam moesten we nog een berg op en neer. Dat was even pittig maar ik kan daar wel van genieten. Misschien komt dat omdat de dansleerkracht vroeger tijdens de balletles altijd zei: "Pijn is fijn". Misschien ook niet? Het grootste lichtpunt van deze dag? Jullie steun! Kijk maar eens naar de teller, jullie hebben al samen meer dan €1000 gesponsord!!! 😯 Zoals Balthazar Boma zou zeggen: "Mijn gedacht! Not te believen!" 🤠 Hasta pronto, Ninske

Eindelijk dag 5. Je moet weten dat we hier al dagen naar uitkeken. De doorgewinterde pelgrim Rick had ons uitgelegd dat de eerste dagen afzien is tot je op dag 5 transformeert in een supermens. Dat moest dan toch vandaag gebeuren?!😯 Of we supermensen zijn geworden, laat ik in het midden. Maar we hadden wel super veel kilometers, 't was super warm, de lunch super lekker en we waren super laat bij de albergue. Het begon allemaal de vorige avond in de pelgrimsherberg 🍄 We hadden plannen gesmeed voor de dag die voor ons lag. Er waren maar 3 opties: slechts 18km wandelen en overnachten in de eerste pelgrims albergue, 25km wandelen en een duur hotel boeken in Guernica of 30 km wandelen en reserveren voor een pelgrims albergue. Met een etappe van 18 kilometer zouden we er volgens mij te vroeg de brui aan geven én zouden we de volgende dag meer dan 30km moeten wandelen tot in Bilbao. Geld uitgeven deed ik liever aan lekker eten en drinken. En zo bleef er maar 1 optie over. En alléhop, we gingen weer met de hele bende op pad. We hebben Martina van Kroatië, Xavier van UK/Spanje, John van de US en Liam van Ierland. Een zooitje ongeregeld. We wisten op voorhand dat de route ons niet cadeau zou worden gedaan. Het profiel was een pak pittiger dan de dagen ervoor, met flink wat hoogtemeters op het programma. Net voor we aan onze bestemming kwamen, moesten we nog een stevige klepper van 300 meter hoog overwinnen. Maar de omgeving maakte veel goed. Het viel me op dat we onderweg veel meer kapelletjes en kerkjes tegenkwamen, in van die typische, gezellige Spaanse minidorpjes. Het was een plezante bende om mee op weg te zijn en de sfeer zat er de hele dag goed in. De kilometers bolden vlot en toen we in Guernica belandden (15u en met nog 7km te gaan) besloten we iets te zoeken om te lunchen. Geheel toevallig kwamen we in een Spaanse taberna terrecht tussen de lokale bevolking en bleven er uiteindelijk 3 gangen en 1 uur lang tafelen. Buikje rond 😅 We wandelen Guernica door en krijgen nog wat van de historie mee. Mocht je die niet kennen, stel ik voor dat je het even googled en erna deze woorden probeert te linken: burgeroorlog, bom, Hitler, Picasso. Maar dan tijd voor de klepper. 't Was afzien en het bleef maar duren. Te veel gegeten, te veel zon en te veel omhoog. Maar uiteindelijk kwamen we net op tijd toe voor het avondeten in de albergue en was de pijn snel vergeten! Een slaatje, linzensoep, pasta en een glaasje wijn en voor ik het wist was het weeral bedtijd. P.S. die dag had ik pas door dat je bij alle afstanden aangegeven in de boekjes of pijltjes onderweg nog minstens 10% mag bij tellen. Dat was geen 30km, dat was een laaaange 34km. En ja, iedere kilometer telt. Hasta pronto, Ninske

De avond vóór dag 4 schoven we samen aan voor de gezamenlijke maaltijd in de albergue met alle pelgrims. Oh ja... We noemen onszelf hier pelgrims. Niet mijn dada, ik ben hier niet voor een bedevaart met hogere religieuze doelen, maar het bekt wel beter dan "camino wandelaars". Er kwam een grote ensalada mixta op tafel als voorgerecht, gevolgd door kip met patatas fritas en piementos de padron (!!🤤) en een Baskische versie van wat ik panacotta noem. Het smaakte hemels en deed deugd na die lange dag. De pijp was echter compleet uit. Ik kon op elk moment in slaap vallen en kroop dus al vroeg onder de wol. 🐑🐑🐑 Enter dag 4! 🌤️ We hadden een kortere etappe gepland, want de vorige dag hing nog in de kleren. Een kortere route dus, van een kilometer of 19. We hadden er zin in. Bij vertrek kwam het zonnetje pieken door de wolken en we kregen weer kleur op de wangen. De hele dag wandelden we onder een milde hemel van zo’n 20 à 25°C. ​Het was een wereld van verschil met de dagen ervoor. In plaats van de Atlantische Oceaan te volgen, trokken we nu het binnenland in: een lappendeken van grote, groene heuvels. Het werd een dag van de jonge borelingen. Al vroeg in de ochtend zagen we een enthousiaste puppy, dan een merrie met haar veulen, en het bleef maar duren. De diertjes liepen soms vrij rond. Misschien laten de boeren de paarden met een reden de vrije loop, of simpelweg omdat er geen drukke baan te bekennen was. De hele dag lang kwamen er overal jonge paarden dartelen langs ons pad. Gedurende die kilometers was er niets anders dan ons pad: geen levende ziel, geen dorp of winkel, enkel een boerenweg om te volgen tot de volgende halte. Dat betekende natuurlijk dat we goed bepakt moesten zijn, met voldoende drank en een voorraad koeken om onze energie op peil te houden. Eenmaal in Markina aangekomen, hebben we eerst een terrasje gedaan om een lekkere, frisse pint te pakken en wat tapas binnen te spelen. ♥️🇪🇸 Daar ontmoetten we ook Inge, een Duitse vrouw die al wat jaren op de teller had. Zij vertelde in het Duits, ik antwoordde in het Engels. Gek hoe dat toch lukt. In de namiddag streken we met z’n allen neer in alweer een donatieve albergue. Dat houdt in dat zo'n herberg volledig recht blijft dankzij de inzet van vrijwilligers en de vrijwillige donatie van de pelgrims die er verblijven. Dus het is daar eerder sober, maar we hebben er altijd alles wat we nodig hebben: een warme douche, een bed om het hoofd te ruste te leggen en een locker om de rugzak in op te bergen. Meer moet dat soms niet zijn. Heel de avond loop ik allerlei mensen tegen het lijf die ik de eerste dagen ook al ontmoette en plots voelde de reis anders... Ik ben niet meer alleen op stap. We zijn ontpopt tot een bende 🦋 - Plots ben ik op groepsreis! Nog wat blaren verzorgen van een Franse meid terwijl er letterlijk overal cider in het rond wordt gegoten. Nog wat napraten over de dag. En hop, weer dat bed in. Hasta pronto, Ninske

Snelle update want de wifi is hier slecht en ik heb geen bereik. MOOISTE ROUTE tot nu toe. Meer dan de helft van de camino route afgeweken om de panoramische (lees moeilijke) GR121 te nemen langs de kliffen. Het was het helemaal waard, maar ik heb toch echt afgezien. Hasta pronto, Ninske

⏰ Rond 6u45 stond ik weer aan het strand van San Sebastian, klaar voor een nieuwe dag. Ik zie al direct een bekend gezicht passeren. Een korte babbel, ontdekt dat ze Moira heet, en dan terug focus op de weg. Want het gaat direct 200m de hoogte in. Weer een pittige start, ietsiepietsie minder energie dan gisteren, maar de benen staan op autopilot 🤖 En enkele kilometers door de mist later, staat er een enthousiasteling naast mij. Maar terwijl Rick en ik aan de praat geraken zie ik, tussen de mistbanken door, in de verte een schim opduiken... Eens we met een stevige tred het zwart gesluierde gedaante benaderen, riep ik "GOOOOD MORNING JOHN!". "I thought I recognised that voice. Morning, Nina". Antwoordde de zwarte rug. "How is it possible you're catching up with me again this morning, you're a machine". Nu, als een ex-F16 piloot je een machine noemt, kan je niet anders dan op een of andere rare intergalactische manier gevleid te zijn. Toch? 🤔 En zo lopen we met z'n 3tjes verder. De kilometers vliegen voorbij met zo'n praatgrage mensen. En tijdens onze eerste pauze (ondertussen zijn we al over de 10km verder) komen we die ene Italiaan weer tegen. Net zoals de dag ervoor. En als je elkaar zo vaak tegenkomt, kan je bijna niet anders dan elkaar aanspreken. En boem, we hebben Giorgio mee! We stoppen voor een koffie bij TXOKO DEL PEREGRINO (prachtig plaatsje maar blijkbaar uitgebaat door een twelve tribes community👀) en al gauw passeren er nog camino wandelaars. Zo om de 5 minuten komen er een paar mensen toe. Nieuwe gezichten en bekende gezichten. Heel gezellig! We gaan weer verder op stap. Nu steil naar beneden en komen aan in Orio. Een leuk vissersdorpje. Nog 5 km en we zijn er! Zo komen we weer boven de stad uit en wordt het snel duidelijk dat de camino route de lelijke weg volgt, terwijl er verder op de heuvel een prachtig groen pad lonkt. Dus kar gekeerd en via het panoramisch pad het strand van Zarautz op 🌊 We arriveren zo al om 13u15. Nog een koffie en bocadillo met de mannen en dan weer elk zijn accommodatie opzoeken, douchke pakken en even uitrusten. "Euuuh, zeg Ninske, beloofde je gisteren niet dat je het kort en bondig ging houden? 🤨" Wel... blijkbaar heb ik al 1 fan die het wél leuk vindt! Ik kan m'n fan toch niet in de steek laten?! - Ik probeer het morgen opnieuw. Hasta pronto, Ninske

Na een korte en waaaarme nacht in de pelgrims "albergue" stond ik om 6u20 in de straten van Irún klaar om te vertrekken. Vroeg om de warmte voor te zijn, want de voorspelling was 32°C 🥲 Maar uiteindelijk viel het heel goed mee en was het pas na 12u te warm (ook in de schaduw 🥲🥲). Dus daar begon ik dan, alleen, bij zonsopgang, de Jaizkibel berg op. De eerste 2 uur zijn zo voorbij gevlogen met hier en daar een uitzichtje op de ochtendzon die de vallei en de oceaan verlicht. Ik had de benen, gelijk ze dan zeggen. Het kuitenbijter-karakter van Jaizkibel was er niets tegen. 'k was gelost en zat in de kopgroep... Allé, ge snapt het wel. En toen kruiste m'n pad met de eerste andere solo wandelaar, den John , en zo zijn we uren aan elkaars zijde gebleven. De man is een fenomeen en vertelde een enorm levensverhaal. Na een afdaling, die lastiger bleek dan de beklimming, kwamen we de ene na de andere camino wandelaar tegen die ik herkende van de vorige avond in de albergue. Uiteindelijk belandden we met een stuk of 7 mensen op een terrasje in Pasaia met een welverdiend koffietje. Mooi is dat toch! 🐚 En dan vertrokken we samen richting de overkant van de baai met het overzetbootje! Zo'n mini bootje die nog kleiner aanvoelt door de bergen die de passage flankeren. Jah en dan eh... Dan begon de volgende beklimming 🙃 Denk: trappen, trappen, trappen, uitzichtjes over de oceaan met ruige kliffen en trappen. Met z'n allen gestart en na enige tijd ontstonden kliekjes en zat ik in het peloton met George, John en Martina. Allemaal verschillende achtergronden en verschillende leeftijden maar o zo interessant! 6km voor het einde trok George het touw om een alternatieve route te nemen en besloot ik mee te gaan. Zo liepen we met z'n 2 een fantastisch mooie route langs de kliffen in de naderende hitte. ☀️ Na een kleine misstap, vonden we de camino route terug en werden we begroet door nóg 2 andere camino wandelaars die ik de dag ervoor ontmoette. Met z'n 4 naast elkaar kwamen we boven stad San Sebastian uit op een geniaal viewpointje voor onze laaste afdaling onze wegen scheidden naar verschillende verblijfplaatsen. 29 km na Irún kom ik aan in Cats Hostel (waar geen kat te zien is?! - grootste teleurstelling van de dag -), eet ik nog mijn reste baguette met een blik sardientjes en een halve paprika en spring erna het verfrissende zeewater in! 🦭Eeeeeeindelijk! Om de dag te eindigen ben ik op een gezellig terrasje gaan zitten, pint en pintXOS besteld, en genoten van het contentement dat mij overviel 🐸 "Aaaaamai, dat was een lang verhaal, Ninske! 🫪" Hoor ik je al denken. Vanaf morgen probeer ik het kort en bondig te houden, beloofd. Hasta pronto, Ninske

Gigantisch dankbaar voor alle steun! Het moment dat ik nog maar begin met wandelen, staat de teller al op € 352,5 !! ALLEMAAL DOOR JULLIE SUPPORT🌞 Een dikke dikke diiiiike merci ♥️ Ninske

Hola, Deze ochtend om 7u20 de trein in Madrid opgestapt om er 7 uur later weer af te stappen in Irún, het beginpunt. En ik heb mijn ogen weer uitgekeken tijdens de rit. Wat heeft Spanje toch prachtige landschappen! Geen vlakte meer te bekennen vanaf Burgos. Enkel nog golvende lijnen. Nóg meer zin in nu! En kijk... Mijn eerste richting aanwijzer! Nog maar 840 km 🙃 En oooh, ik kreeg net m'n eerste " Buen camino!". Haha, het voelt zo écht. Hasta pronto, Ninske

Voor de nieuwsgierigen is hier een kaartje! Zeker eens inzoomen, dan zie je wat een spektakel het wordt 🥹 Ik twijfel dus nog of ik de afsplitsing richting de Camino Primitivo neem (blauwe lijn). Maar he, 't is nog even wandelen tot die beslissing 😅 Dus tranquilo, tranquilo, we hebben tijd. En zin! 🌞 Hasta pronto, Ninske